Biografia Adama Mickiewicza
Adam Mickiewicz - biografia pisarza epoki romantyzmu
Adam Mickiewicz
Urodził się 24 grudnia 1798 roku w Zaosiu koło Nowogródka. Zmarł 26 listopada 1855 roku w Konstantynopolu podczas epidemii cholery. Choć pojawiają się głosy, że mógł zostać otruty. Został pochowany w Paryżu na cmentarzu des Champeaux w Montmorency. Po pięciu latach, w 1890 roku ciało artysty zostaje przeniesione na Wawel. Jego pogrzeb w ojczyźnie stał się pretekstem do manifestacji politycznej.
Pochodził ze szlacheckiego rodu, znanego z awanturniczego i gwałtownego charakteru. Syn Mikołaja Mickiewicza herbu Poraj i Barbary Majewskiej herbu Starykoń. Ojciec Adama był adwokatem przy sądach niższych w Nowogródku.
Mickiewicz zaliczany był do grupy „Trzech Wieszczów” wraz z Słowackim i Krasińskim. Był największym poetą romantyzmu w Polsce. Często w odniesieniu do niego można się spotkać z określeniami: poeta przeobrażeń, bard słowiański.
Stworzył podwaliny dramatu romantycznego w Polsce. Wykładał literaturę słowiańską na Collège de France.
Mimo, że ród Mickiewiczów nie należał do zbytnio wykształconych, Adam pobierał nauki. W latach 1807-1815 uczył sie w szkole powiatowej. Jako dorosły studiował w Wilnie na Uniwersytecie Stefana Batorego kierunki humanistyczne, chcąc w przyszłości być nauczycielem. Był współzałożycielem wraz z przyjaciółmi: Tomaszem Zanem, Janem Czeczotem, Józefem Jeżowskim, Onufrym Pietraszkiewiczem, Franciszkiem Malewskim - Towarzystwa Filomatów, organizacji, która z czasem stała sie spiskową organizacją narodowa.
Od 1819 roku był nauczycielem w Kownie (musiał odpracować stypendium jakie otrzymywał na naukę). Przebywał tam do 1823 roku, w międzyczasie bo w 1822 roku zdobył tytuł magistra filozofii. Za udział w tajnych organizacjach młodzieżowych zostaje pojmany i uwięziony w Wilnie w klasztorze bazylianów, ma to miejsce w 1823 roku. Na wiosnę 1824 roku zostaje skazany i wysłany w głąb Rosji.
Między 1824 a 1829 rokiem Mickiewicz zawitał do Petersburga, Odessy i Moskwy był także na Krymie. Tam miał kontakt z przyszłymi dekabrystami. Poznał Puszkina.
W 1829 roku był na terenie Niemiec, potem we Włoszech i Szwajcarii. W 1831 roku chciał powrócić do Królestwa Polskiego w tym celu przebywał na terenie Wielkopolski. Ostatecznie nie udało mu się wrócić i do 1832 roku mieszkał w Dreźnie. Następnie jego kroki skierowały się do Paryża, tam spędził czas emigracji i tam w 1834 roku wziął za żonę Celinę Szymanowską. W tego związku narodziło sie sześcioro dzieci: 2 córki i 4 synów.
W Paryżu pisał artykuły publicystyczne, współpracował z działaczami emigracyjnymi.
Przez pewien czas był profesorem literatury łacińskiej w szwajcarskiej Lozannie. a następnie, najpierw w 1840 roku kierował katedrą języków słowiańskich w College de France, zaś między 1841 a 1844 rokiem prezesował Wydziałowi Historycznemu Towarzystwa Literackiego w Paryżu.
We Francji nawiązał Mickiewicz wiele nowych znajomości. Między innymi przyjaźnił sie z Michałem Szweycerem, a także z przedstawicielem mesjanizmu – Andrzejem Towiańskim. Za propagowanie towianizmu został zawieszony w czynnościach profesora. W 1847 roku Mickiewicz postanowił zerwać kontakty z Towiańskim.
Mickiewicz prowadził na emigracji bardzo rozwiniętą działalność. W 1848 roku podczas Wiosny Ludów tworzy we Włoszech legion polski, w Paryżu jest redaktorem i współzałożycielem Trybuny Ludów.
Mickiewicz w 1851 roku był poddany policyjnej kontroli. Jesienią 1855 przebywał w Konstantynopolu, podczas wojny krymskiej, tworzył tam polskie oddziały, by walczyć z carską Rosją. Tam też zmarł.
Zobacz Adam Mickiewicz - życiorys, biografia
Twórczość
Mickiewicz swój debiutancki utwór wydał w 1818 roku na kartach "Tygodnika Wileńskiego" była to "Zima miejska". Utwór ten powstał w okresie nazywanym przez znawców twórczości autora, okresem wileńsko-kowieńskim. Mickiewicz był wtedy pod wpływem tłumaczonego na język polski Woltera. Głosił wtedy zakłamanie historii, mówił o sceptycyzmie poznawczym oraz woli racjonalnego poznania. Osobowość, a także pogląd na świat młodego Adama kształtowane były pod wpływem literatury klasycznej. Twórczość Mickiewicza z lat 1818-21 była manifestem Stowarzyszenia Filomatów.
Rok 1820 przyniósł "Odę do młodości" – nawoływała ona do walki i szerzyła wiarę w siłę rewolucyjnej zmiany rzeczywistości, siłę zbiorowości i młodości. Stała się ona z czasem manifestem śpiewanym w trakcie powstań narodowych w XIX wieku.
W podobnym duchu utrzymana była wydana w 1821 oda klasyczna: "Hej, radością oczy błysną." Mówiła ona o wartości i sile ojczyzny, nauki, cnoty, męstwa, pracy i zgody. W tym samym roku, co oda do młodości, pojawiła sie inny wiersz Mickiewicza: Pieśń Filaretów. Te trzy pieśni podkreślały wartość wspólnoty, szczególnie duchowej oraz aktywizm społeczny.
1822 rok to początek epoki romantyzmu w Polsce, a u Mickiewicza rok wydania Ballad i romansów - jest to oficjalny debiut autora.
Wiele z wierszy okresu kowieńsko-wileńskiego to swobodne przeróbki utworów Lorda Byrona, Jeana Paula oraz Jeana de La Fontaine\\\'a.
Warto tu wspomnieć szczególnie wiersz "Do Joachima Lelewela" powstały w 1822 roku, w którym Mickiewicz stara sie ocenić obiektywnie dziedzictwo rewolucji francuskiej, jaki miała ona wpływ na kolejne losy ludzi.
Nie sposób tu zapomnieć o Lekcji XVI Mickiewicza wygłoszonej w 1843 roku na Collège de France. Nazywana jest ona ostatnia teorią dramatu romantycznego w literaturze europejskiej. Była to analiza "Nie-boskiej komedii" Krasińskiego. Całość tego wywodu ułożyła się w tzw. dramatu słowiańskiego.
Najważniejsze dzieła Adama Mickiewicza:
Poezje t. 1 – wyd. w Wilnie w roku 1822; W ich skład wchodziły: "Ballady i Romanse", a także przedmowę: "O poezji romantycznej". Był to początek nurtu romantycznego w literaturze polskiej. Opierał sie on na poezji ludowej, Ludowości jako takiej, obyczajach a także wyobrażeniach ludzi.
Poezje t. 2 – wydane w roku 1823. Między innymi znajdowały sie tam utwory, : "Grażyna" i "II oraz IV część Dziadów"
Sonety krymskie zostają wydane w Rosji w 1826 roku
III cześć Dziadów oraz Konrad Wallenrod zostają wydane także w Rosji w 1828 roku
Pan Tadeusz czyli Ostatni zajazd na Litwie jest wydana w 1834 roku.
Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego –z 1832 roku
Liryki Lozańskie wydano po śmierci Mickiewicza
I część Dziadów została wydana w 1860 roku
Historia przyszłości – zachowało sie tylko kilka kartek. Resztę autor zniszczył.
Konfederaci barscy to dramat wydany w 1836
Mickiewicz przetłumaczył także Giaura Lorda Byrona
Szukaj innych prac na sciagawa.com.pl (wyszukiwanie wewnątrz strony):
