Tadeusz Soplica
Mimo, że jest bohaterem tytułowym, nie jest bohaterem głównym. Syn Jacka Soplicy, bratanek Sędziego. Jego matka zmarła młodo, a ojciec odszedł. Wychowywał go Stryj. Poznajemy go jako około dwudziestoletniego młodzieńca, który powraca do Soplicowa po 10 latach pobierania nauki w Wilnie. Okazuje swoją radość z powrotu do domu. Wychowany był w duchu poszanowania tradycji i patriotyzmu.
Jest mężczyzną bardzo przystojnym, co nie ucieka uwadze Telimeny. Krzepki, nie chorowity. Ma w planach wstąpienie do wojsk Napoleońskich.
Zgodnie z wolą ojca planuje poślubić Zosię, co ma też w końcu miejsce.
Romantyk - pokochał tajemniczą nieznajomą, którą spotkał po przyjeździe. W pierwszej chwili bierze za nią Telimenę, wszystkie względy i swoje uczucia okazuje wiec tej kobiecie. Związane są właśnie z jego romantyczną, w tym względzie natura. W chwili gdy poznaje prawdę, chce zerwać z Telimeną. Wie, że ją rani i że odcina sobie tym drogę do Zosi. W rozpaczy postanawia odebrać sobie życie. Zatrzymuje go Hrabia, który akurat planuje atak na Soplicowo, pojmuje go jako zakładnika.
Bo wygraniu bitwy z Rosjanami w końcu oświadcza się Zosi i zostaje przyjęty. Jednak z powodu wyjazdu, postanawia dać jej wolną rękę i nie wiązać jej przysięgą. Po powrocie ponawia pytanie, świadczy to o jego stałości w uczuciach. Fakt, ze postawił dobro kraju, nad osobistym podkreśla to w jakim duchu wychował go stryj.
Jest człowiekiem bardzo odważnym i honorowym. Gdy Hrabia obraża jego rodzinę i gości, wyzywa go na pojedynek.
W Świątyni Dumania włącza się do rozmowy Hrabiego z Telimeną, stając w obronie tradycji i piękna ojczyzny. Ceni sobie prostotę. Woli naturalną Zosię niż wymalowaną Telimenę.
Charakteryzuje się sprytem, zaradnością co dobrze widać podczas bitwy w Soplicowie, ale generalnie jest prostym młodzieńcem. W utworze przewija się głownie w odniesieniu do wątku miłosnego.