Charakterystyka Zosi i Telimeny

 

Charakterystyka: Zosia i Telimena

Zosia

Młoda dziewczyna, córka Ewy Horeszko i Wojewody.

Po śmierci rodziców dzięki Jackowi Soplicy trafia pod skrzydła Telimeny. Wielkim marzeniem i planem Soplicy, było wyswatać z nią Tadeusza i w ten sposób pogodzić zwaśnione rody. Co zresztą ma potem miejsce.

Mieszka ona w Soplicowie. Jest piękną młoda dziewczyną zachwycająca świeżością. W wieku 14 lat zostaje przez Telimenę wprowadzona do towarzystwa, gdzie już przy pierwszym spotkaniu rozkochuje nieświadomie w sobie kilku panów. Wcześniej zarówno Hrabia jak i Tadeusz widząc ją w przelocie, są zachwyceni jej uroda. Narrator poświęca opisowi Zosi kilka sporych fragmentów. Wychwalając jej urodę i charakter.

Zosia przedstawiona jest tu jako kobieta – anioł. Bardzo kontrastuje z osobą Telimeny. Nie jest tak żywiołowa i przebojowa. Jest za ona bardzo naturalna, nie maluje się jak jej opiekunka. Autor przedstawia ją jak kobietę idealną o nieskazitelnym charakterze. Kocha miłością franciszkańską wszystkich i wszystko, przepojona jest dobrocią. Staje w obronie innych. Po sugestii Tadeusza postanawia uczynić poddanych wolnymi. Brak w niej kokieterii, nie jest zarozumiała. Mówi otwarcie, że nie boi się pracy.
Szanuje tradycję w dniu zaręczyn ubrana jest w strój litewski. Czym zyskuje dodatkowe poparcie ludzi.

"A wszyscy, klaszcząc w dłonie zawołali: "Brawo!" -
Zachwyceni dziewczyny urodą, postawą,
A szczególniej jej strojem litewskim prostaczym;"

W kolejnych epokach literackich nierzadko jest ona stawiana za wzór kobiety.

Telimena

Krewna Sopliców, opiekunka młodej Horeszkówny – Zosi.

Narrator przedstawia ją jako około trzydziestoletnią zadbaną kobietę. Kokietuje mężczyzn, niestała w uczuciach. Rozkochuje w sobie zarówno Tadeusza, jak i Hrabiego, nie szczędzi Asesora, a finalnie wychodzi za Rejenta. Nie wiadomo czy kieruje się bardziej uczuciem w swoich wyborach, czy wyrachowaniem.

Potrafi też okazać współczucie, mimo wściekłości po tym jak Tadeusz ją zostawił, biegnie by zapobiec jego planom odebrania sobie życia. Po namowach mimo, ze sama miała ochotę na Tadeusza, zezwala na jego ślub z Zosią.

Często opowiada o swoich podróżach. Z Hrabią rozmawia o włoskiej sztuce, Mówi o pobycie w Petersburgu.

Jest kobietą świadomą swojej wartości, tuszuje mankamenty urody makijażem. Wie jak zrobić wrażenie na otoczeniu. Chwilami jej zachowanie razi czytelnika, choćby jej nachalność wobec mężczyzn. Zachowaniem odstaje od obrazu osób mieszkających w Soplicowie, jest zbyt "światowa, jak na realia tego dworku". Jest po prostu sztuczna w swoim wyglądzie i zachowaniu.
Potrafi grać na uczuciach innych. Czasami uwydatnia się jej zaborczość i skłonność do przesady. Jeśli kocha jest to miłość z całych sił, ale jeśli nienawidzi, też robi to całym sercem.


Szukaj innych prac na sciagawa.com.pl (wyszukiwanie wewnątrz strony):
Twoja wyszukiwarka
Strona główna