Charakterystyki pozostałych postaci

Charakterystyki postaci pobocznych

Woźny Protazy Brzechalski

Od wielu lat oddany sługa na dworze w Soplicowie. Posiada swoją "kopie" w rodzinie Horeszków w postaci Gerwazego, z którym toczy zacięte spory, godzą się dopiero po zaręczynach Tadeusza i Zosi, gdy siedzą na schodach rozprawiając o dziwnym zakończeniu sporu o zamek. Jest sympatycznym staruszkiem. Wierny tradycji i szanujący prawo. Zaufany i wierny sługa Sędziego, to właśnie on zanosi na zamek pozew dla Hrabiego.

Formalista – w chwili gdy podczas zajazdu na Soplicowo, Gerwazy chce od niego, grożąc mu śmiercią, uzyskać akt własności zamku dla Hrabiego, ten tłumaczy mu, że w świetle prawa będzie on nie ważny, bo zdobyty gwałtem.

Podkomorzy

To dobry znajomy, a właściwie przyjaciel Sędziego. Przebywa na dworze Sopliców, poproszony o rozsadzenie długoletniego sporu o zamek. Przedstawiciel magnaterii. Z racji wysokiego stanu i ważnego urzędu zawsze przy stole sadzany wysoko. Często zabiera głos w istotnych sprawach. Jest swego rodzaju głosem rozsądku, podobnie jak Wojski. Zawsze wierny tradycji i obyczajom niejednokrotnie przypomina o nich zgromadzonym w Soplicowie gościom, ciesząc się wśród nich posłuchem.

Rejent Bolesna

Jeden z gości przebywających w Soplicowie na zaproszenie Sędziego. Biorąc pod uwagę jego zawód można domniemywać, że przebywa tam podobnie jak Podkomorzy w związku z sporem o zamek. Toczy długotrwały spór z Asesorem o to, czyj pies upolował zająca. Miłośnik polowań, właściciel charta Kusego. Wywołuje pozytywne wrażenie. Na końcu utworu dowiadujemy się, ze to on, a nie Hrabia został narzeczonym Telimeny. Końcowe sceny mogą sugerować, ze interesuje go kultura zachodu. W chwili gdy z Telimeną ukazują się na przyjęciu w Soplicowie, ubrany jest z francuska, czym wywołuje niezadowolenie, a wręcz zgorszenie Maćka Dobrzyńskiego.

Asesor

Jest sługą carskim. Jego zadanie polega na nadzorze policji i pełnieniu funkcji doradcy sędziego. Jest właścicielem Sokoła, charta który z Kusym polował na Zająca. Kłóci się o wygraną z Rejentem. Jeden z adoratorów Telimeny, ostatecznie poślubia Teklę Hreczeszankę (córka Wojskiego). Mało znacząca postać, nadająca w utworze nutę humorystyczną. Czyni to przez swoje zachowanie i spory z Rejtanem

Jankiel

Bardzo ciekawa postać. Żyd właściciel kilku karczm. Wielki patriota, współżyje dobrze z otoczeniem, mimo że zachował odrębność religijną. W przeciwieństwie do wielu polskich szlachciców rozumie wagę spraw przedstawianych między innymi, przez księdza Robaka, z którym łącza go dobre układy i zapewne współpraca. Staje w obronie Soplicy, gdy zaścianek Dobrzyńskich i okoliczna mniejsza szlachta po namowie Gerwazego chce na niego napaść. Stara się łagodzić spory między gośćmi w karczmie i w sąsiedztwie. Jankiel znany jest z uzdolnień muzycznych. Za namową Zosi wygrywa przepiękny koncert na cymbałach. Poruszający serca słuchaczy. Opowiada w nich losy Polski.

Maciek Dobrzyński

Najstarszy z rodu Dobrzyńskich (senior), zamieszkuje w zaścianku Dobrzyn. Maciej nazywany jest: Zabokiem, Kurkiem na kościele, Królikiem i Maćkiem nad Maćkami. Oszczędny w słowach, częściej przypatruje się sytuacji, zabierając głos z niezwykłą rozwaga. Nie lubi dawać rad, ale te dawane są bardzo mądre. Bardzo szanowany w okolicy. W domu Sędziego sadzany przy najważniejszych osobach. Jest przeciwny pomysłowi Gerwazego. Wyrzuca planujących zamach na Sopliców z domu, co przez chwilę działa na nich jak kubeł zimnej wody. Patriota, ma bardzo dokładnie określone poglądy, to on podważa niezachwianą wiarę szlachty w pomoc Napoleona. Widząc Rejtana ubranego z francuska, nazywa go głupcem i opuszcza przyjęcie. Szanuje polską kulturę i obyczaje

Wojski Hreczecha

Dobry przyjaciel Wojskiego, cieszący się posłuchem wśród szlachty. Często jest pytany o zdanie, niekiedy zastępuję Sędziego pod jego nieobecność. Potrafi użyć rozumu i forteli by załagodzić długotrwałe spory (Dowejko i Domejko, Asesor i Rejtan). Ma duże poczucie humoru. Posiada wiele talentów: dobry organizator, wspaniały dowódca na polowaniach. Zachwyca wszystkich gra na rogu. Bardzo dobrze spełnia się w roli marszałka dworu, a także prozaicznej, jak kucharza. To on przygotowuje wspaniałe przyjęcie na życzenie generała Dąbrowskiego. Podczas bitwy z Moskalami przesądza o zwycięstwie szlachty. Staje w obronie zwyczajów i polskości. Patriota, rozumie potrzebę zjednoczenia szlachty w walce przeciwko Rosji. Ojciec Tekli Hreczeszanki, zaślubionej Asesorowi.

Stolnik Horeszko

Właściciel zamku Horeszków, dziadek Zosi. Jak wnioskujemy z opowieści Jacka Soplicy, wyrachowany jeśli chodzi o pojęcie przyjaźni. Traktował go dobrze póki wiedział, ze czerpać będzie z tego profity podczas sejmików. Daje Soplicy czarna polewkę i ginie z jego rąk. Przed śmiercią przebacza jednak Jackowi, widząc najprawdopodobniej, ze źle uczynił broniąc mu związku z Ewa. Sługa Gerwazy przedstawia go jako magnata, przeciwnika Targowicy.

Gerwazy Rębajło

Sługa Horeszków, stary klucznik. Początkowo przedstawiony jako bohater negatywny. Ubogi szlachcic, za czasów panowania Horeszki na zamku bardzo wesoły, teraz trawiony rozpaczą nienawiścią i chęcią zemsty ponury i milczący. Po tragedii jaka rozegrała się na zamku, zamyka się w sobie, choć nadal wykonuje stare zajęcia: otwiera i zamyka drzwi, nakręca zegary. Podburza Hrabiego i to za jego namowa ten decyduje się nie oddawać Soplicom zamku i najechać na Soplicowo.

Pełni role mściciela, nie widzącego nic poza spełnieniem swojego planu. Po tym jak potrafił namówić szlachtę na napaść na Sopliców widać, ze jest człowiekiem mądrym, jednocześnie potrafi świetnie manipulować ludźmi, grając na ich uczuciach. Przez swoją działalność niweczy wieloletnie plany Księdza Robaka odnośnie powstania.

Wśród wojska znany ze swojej sprawności w walce, towarzyszy mu zawsze jego miecz Scyzoryk, który jest tak wielki i ciężki, że niewielu jest w stanie nim władać. Na końcu dostaje go w prezencie generał Kniaziewicz.

Pozytywne wrażenie wywiera na czytelniku jego przebaczenie księdzu Robakowi. Cały utwór dowiadujemy się o pielęgnowane w nim nienawiści do Soplicy za zabicie jego Pana i chęci zemsty za to. A tu stojąc przy łożu konającego Jacka zdobywa się na wyznanie, ze Horeszka przebaczył mu i sam mu też przebacza, co pozwala mężczyźnie skonać w spokoju.

Siedząc z Protazym na schodach tuż przed ucztą zaręczynową wydaje się być już dobrotliwym staruszkiem. Znajduje sobie wtedy nowy obiekt bezwarunkowego oddania. W Tadeuszu i Zosi widzi swoich nowych państwa. Gdy tamci podejmują decyzję o wyzwoleniu swoich podwładnych oddaje Zosi cały skarb rodzinny Horeszków.

Hrabia

Krewny po kądzieli Horeszków. Wywodzi się z magnaterii. Początkowo trzyma się z Soplicami, po rozmowie z Gerwazym, przedstawiającym mu swój punkt widzenia na temat wydarzeń sprzed lat, postanawia nie oddawać im zamku. Raczej typ samotnika. Uzdolniony plastycznie, szkicuje m.in. postać Telimeny, która podgląda w Świątyni Dumania. Rozchwiany emocjonalnie, opiera się w swoim działaniu na modach i emocjach. Nie zna zwyczajów panujących w kraju, bo większość czasu spędził poza jego granicami. Chodzi bardzo często z głową w chmurach. Taka sytuacja zdarza się gdy pozwalając działać wyobraźni, niezwykle wręcz wybujałej, widząc Zosię w ogrodzie jego oczom ukazuje się bóstwo. Wrażenie znika dopiero po bliższym kontakcie.

Pod koniec utworu jawi się jako oddany sprawie polskiej, pułkownik w wojsku.

Podczas przyjęcia po raz kolejny wychodzi jego romantyczna natura. Na wieść o tym, że Telimena wychodzi za Rejenta chce konkurenta wyzwać na pojedynek. Po chwili daje spokój, ale by wywołać zazdrość Telimeny, flirtuje z inną kobietą.

Sędzia Soplica

Wuj Tadeusza, brat Jacka Soplicy, obecnie głowa rodu. Należy do szlachty średniozamożnej. Zamieszkuje w Soplicowie, a jego dworek słynie z gościnności. Uchodzi za gospodarza godnego naśladowania. Pamięta o przestrzeganiu zasad i obyczajów. Ma wielu przyjaciół. Jego zdanie liczy się w okolicy, popierany przez inne okoliczne autorytety. Twardo stąpa po ziemi. Toczy spór o zamek Horeszków, stąd jego wrogami stają się stary Klucznik, Hrabia a także po namowie Gerwazego zaścianek Dobrzyn z nielicznymi wyjątkami Generalnie posiada powszechną sympatię. Rozumie potrzebę zjednoczenia się szlachty polskiej w sprawie walki o wolność. Stara się by doszło do ślubu Zosi i Tadeusza, co ma tez pomóc w pogodzeniu zwaśnionych rodów.

Szukaj innych prac na sciagawa.com.pl (wyszukiwanie wewnątrz strony):